Uit de gesprekken die ik had met Johnny Beerens komt een kunstenaar naar voren die in al zijn integriteit zoekt naar beelden die voor hem een eeuwigheidswaarde vertegenwoordigen. Die zoekt naar dat wat altijd blijft, dat wat tijdloos is. Beerens is op zoek naar het oerlandschap en legt dat bloot in de cultuurlandschappen die hem als mens van de twintigste eeuw omringen. Uit de high tech maatschappij filtert hij beelden om hun blijvende waarde. Dat wat onveranderlijk is en daardoor puur en zuiver, heeft zijn fascinatie. De beelden die het in zijn visie verdienen om vereeuwigd te worden, moeten al die eigenschappen in zich dragen. Van Beerens krijgen die beelden hun oorspronkelijke zeggingskracht weer terug omdat hij ze onverbloemd en ontdaan van alle tijdelijke tendensen weet neer te zetten. Op zijn oorspronkelijke manier zoomt hij in op details van wat hij als oerlandschap herkent; kluiten omgeploegde aarde worden spectaculair door zijn intensiteit van kijken. Basaltblokken van een zeewering een massieve confronterende muur. De leegte in zijn landschappen accentueert hij door de afmetingen van zijn doeken. Het is een leegte die mij fascineert. Een leegte waarin niets afleidt zodat ik volledig op mezelf teruggeworpen word.Zoals de oermens op zichzelf teruggeworpen werd in zijn dagelijkse confrontatie met de wereld om hem heen…….

Tekstfragment uit catalogus 1998, Marjon Sarneel