Jacques Van den Abeele heeft een indrukwekkende, eigen stijl ontwikkeld. Hij maakt figuratieve bronzen beelden van dansers, muzikanten, rennende honden en steigerende paarden, die hij feilloos in hun karakteristieke houding of beweging weet weer te geven. Opvallend zijn echter de 'gaten' in de structuur. Deze omissies verwijzen ontegenzeglijk naar de vergankelijkheid van het bestaan. Voor Van den Abeele is kunst een zoektocht naar zowel de essentie als de existentie van het leven. Naar wat zich achter de materie – de zichtbare verschijning – bevindt: gevoelens, emoties, angsten. Zijn beelden hebben dan ook bezieling. Tegelijkertijd geeft hij een vooruitblik naar de ontzieling en onstoffelijking van het lichaam.